It is probably just a question of provoking the loud encounter,  la rencontre bruyante

It is probably just a question of provoking the loud encounter, la rencontre bruyante

It is probably just a question of provoking the loud encounter, la rencontre bruyante

Louane Lelu-Ribaimont

“We must learn to be at home in the quivering tension of the in-
between. No other home is available. In-between nature and culture, in-between biology and Philosophy, in-between the human and everything we ram ourselves up against, everything we desperately shield ourselves from, everything we throw ourselves into, wrecked and recklessly, watching, amazed, as our skins become thinner”

Astrida Neimasis – Hydrofemenism, or on becoming bodies of water /chapter 6; Ecotone

Sýningarstjórar/curators: Díana Gylfadóttir, Louane Lelu-Ribaimont

English below:

Verkið sýnir málmplötu sem hefur verið hömruð til að skapa lífræn form. Platan er staðsett utandyra í landslaginu, í snjónum, þar sem náttúrulegt ljós fellur á hana og lýsir hana upp. Við sjáum skugga af líkama sem reynir að mynda tengsl við formin og fanga þau. Skugginn getur í raun ekki náð formunum, hann getur aðeins flotið eftir yfirborðinu. Verkið fjallar um rými þar sem samfundur og tengsl milli landslags, líkama og efnis eiga sér stað. Það fjallar um skynjun á líkamlegum samskiptum við náttúru, rými og efni sem lætur okkur íhuga hvernig við erum tengd þessum þáttum.

Það er spurning um að kalla eftir flæði, að skapa flæði milli okkar og rýmis, landlags, efnis og hluta og vera opin fyrir því umhverfi sem við búum í og því sem býr í okkur. Í verkinu er leitast við að vera á brúninni, la lisiére, og býður áhorfendum að ganga á línunni, landamærunum, jaðrinum, á svæði umbreytinga. Þessi samfundur þátta sýnir okkur stöðugt flæði og viðvarandi samtal milli þeirra, þar sem þeir tengjast hver öðrum. Með því að mynda samband og reyna að tengjast umhverfi okkar, getum við séð skýrar hvernig mismunandi þættir koma saman sem heild.

Um listamanninn:

Louane Lelu-Ribaimont (Angers – 2001)  er að vinna að BA gráðu í listum við Myndlistarskólann í Nantes (Beux-Arts de Nantes) og hefur ákveðið að verja vorönninni 2022 við nám í Listaháskóla Íslands. Verk hennar er marglaga athugun á líkamlegum tengslum og birtist í gegnum margs konar miðla. Hún kannar líkama sem býr í heiminum, flæðir um í rými og hreyfingu og ber vitni um líkamsminni sem blandast skynjun, hugmyndum og myndum. Þegar hún gengur um kannar hún ferla og leiðir sem ætlað er að grípa og ræða nýjar upplifanir sem við rekumst á í umhverfi okkar.

Sýningarstjórar:

Louane Lelu-Ribaimont (Angers – 2001)  er að vinna að BA gráðu í listum við Myndlistarskólann í Nantes (Beux-Arts de Nantes) og hefur ákveðið að verja vorönninni 2022 við nám í Listaháskóla Íslands.

Díana Gylfadóttir er fædd í Reykjavík og er á öðru ári í Listfræði við Háskóla Íslands.

Sýning þessi var möguleg vegna stuðnings frá Lemmy bar

Sýningarstjórarnir  / The curators: Díana Gylfadóttir, Louane Lelu-Ribaimont
Innstallation view
From the opening.

The work shows a metal plate which was hammered to create organic shapes. The plate is placed outside in the landscape, in the snow, where natural light falls on the metal and illuminates it. There is a shadow of a body interacting with the shapes, trying to grasp them. The shadow can‘t really catch the forms, it can only glide on the surface. The work is about a space where meeting and interaction between landscape, body and material happens. It is about perception of our bodily communication with nature, spaces and materials that leaves us wondering how we are related to these elements. It is a question of calling on the porosity. Making our skin porous to spaces, landscapes, matters, objects. Being porous to what we inhabit and what inhabits us.

The work is about creating the meeting and provoking the fresh eyes; eyes that ask questions. Lines are thin between the elements, and not everything is clearly readable. It isn’t quite a sculpture, not quite a landscape, and not quite a body either. Nonetheless, the whole produces the one : the encounter.

Le tout crée l’un, ou plutôt l’unla rencontre. 

It is a project that seeks to inhabit the edge, la lisière, and invites its observers to walk along the line, the border, the periphery, the ecotone.

About the artist:

Louane Lelu–Ribaimont was born in Angers (France-2001) Her work is a multilayered exploration of physicality, revealing its essence through a variety of media. She explores a body that inhabits, flows in space and movement and bears witness to a memory body that superimposes perceptions, ideas and figures. As she is walking, she explores lines and passages, intended to catch and discuss new experiences we encounter in our environment.

Loop video, booklet – 2022

Curators:

Louane Lelu–Ribaimont (Angers – 2001) is currently pursuing a BA in ne art from the Beaux-Arts de Nantes and has decided to spend the spring semester 2022 in Iceland University of the Arts.

Díana Gylfadóttir was born in Reykjavík and is pursuing her second year studies in art theory at the University of Iceland. 


This show was made possible with support from Lemmy bar

The interview is part of a collaboration between Artzine and a new MA in Curatorial Practice at the Iceland University of the Arts.

Viðtalið er hluti af samstarfsverkefni Artzine og nýrrar meistaranámsleiðar í sýningagerð við myndlistardeild Listaháskóla Íslands á vorönn 2021.

Tumble-humble-weed


Tumble-humble-weed


Tumble-humble-weed


Ásgerður Birna Björnsdóttir

Sýningarstjórar/ Curators: Megan Auður, Neele Marie Denker, Katrín Helga Guðmundsdóttir, Mirra Elísabet Valdísardóttir

English below:

Sýningin býður áhorfendanum upp á margar víddir sem kanna gagnvirka möguleika líkamlegra og stafrænna sviða með áherslu á sjónarhorn minninga. Með skynfærin í huga skoðum við hvernig útvíkkun inn í sýndarveruleika hefur áhrif á skynjun okkar af minningu. Hér sameinast listin tækninni, þróun sem er að færast í aukanna í okkar samtíma. Hefur nostalgía áhrif á hvernig við berum kennsl á efnislega hluti í heimi þar sem stafræn væðing er orðin mjög hröð? Ljósmyndir teknar á snjallsíma af verkinu mynda 3D skúlptúr og er hann sýndur með alþjóðlegum aðgangi í gegnum streymi. 3D prentuð útgáfa af skúlptúrnum verður til sýnins.

Í verkinu “Tumble-humble-weed” vinnur Birna með lifandi efni, kartöflur. Skúlptúrinn er afsteypa af tveimur kartöflum sem hafa hvor um sig spírað. Þær eru síðan settar í mót með sandi sem myndar hjúp utan um þær og þar á eftir er málmblöndu hellt í mótið sem myndar skúlptúrinn. Langur og mjór stilkur úr málm blöndunni myndast á milli kartaflanna og tengir þær. Það má sjá ummerki af mismunandi lögum þýðingar í verki Birnu í formi spíranna, svörtu sandkornunum og álinu. Kartöflurnar veltast áfram og spírunarferlið heldur áfram í nýjum efnislegum víddum. Með ljósmyndun, streymi á vefsíðu Artzine.is og með 3D prentun á verkinu verða til fleiri lög og kartöfluspíran heldur áfram að vaxa í nýjum efnislegum þýðingum.

Listamaðurinn:

Ásgerður Birna Björnsdóttir (f.1990) er sjálfstætt starfandi listamaður með aðsetur í Amsterdam og í Reykjavík. Hún útskrifaðist með B.A gráðu í myndlist frá Gerrit Rietveld Academy árið 2016. Verk hennar hafa verið sýnd til dæmis í Kling og Bang, Nýlistasafninu, Elswhere Museum og á Listasafni Reykjavíkur. Á. Birna hefur unnið með miðla eins og vídeó, skúlptúr og innsetningar.

Vefsíða listamanns: http://bbbirna.info/

Sýning þessi hlaut stuðning frá Lemmy bar og 3dverk.is

Sýningarstjórarnir  / The curators, mynd til vinstri/Image in the left: Neele Marie Denker, Katrín Helga Guðmundsdóttir, Mirra Elísabet Valdísardóttir, Megan Auður. Right image: with the instagram filter.
Installation view.

Birna questions the daily assumptions she herself is guilty of concerning her own engagement with the world and the forces around her. Translating them into almost light-hearted material interactions she tries to trace the outlines of the nature of things: where waves become solid, matter becomes thing, nature becomes man and facts become truth. Using and activating matter of various consistency she creates works that take place on a broad scale of materiality. Birna is especially drawn to that which seems to exist on the verge of perception; the intangible, invisible and indiscernible play an important role contrasted with the concrete, voluminous and seemingly more important. 

Multidimensional exhibition exploring the interactive realms of the physical and digital spheres in reference to our contemporary perspective of memory. With the senses in mind, we will inquire how expanding into the virtual domain affects our perception of memory, as art increasingly combines with technology. Does nostalgia influence or condition how we identify with material objects in the current climate of rapid digitalisation? Photogrammetry of the exhibited sculpture will be displayed with international access through streaming. At the exhibition there will be a 3D printed figure of the sculpture. 

In Birna ́s work “Tumble-humble-weed” the artist makes use of organic living material, potatoes. “Tumble-humble-weed” is a sculpture that is a casting of two potatoes that have each sprouted. The potatoes are placed in a two piece mold with sand that forms a coating around them. Melted metal is then poured into the mold to form the sculpture. The metal pouring channel becomes a conveyer of connectivity, resulting in a long and narrow stalk, bonding the two potatoes as if perceiving alternate layers within the same spectrum. The varying layers can be seen in Birna’s work in the shape of the spear, in the traces of the black grains of sand, and in the metal itself. The potato tumbles on and the sprouting process is continued in new material dimensions. With photogrammetry, live streaming on Artzine.is, and 3D printing of the work in situ, digital layers are added creating an aspect of hybridity to the physical artwork. Thus the work is in constant flux, adding new layers and the potato sprout continues to grow in new material translations. 

The artist:

Ásgerður Birna Björnsdóttir (b.1990) is a visual artist based in Amsterdam and Reykjavík. She graduated with a B.A. in fine arts from the Gerrit Rietveld Academy in 2016. Her works have been shown in Kling and Bang, Nýlistasafnið, Elswhere Museum and Listasafn Reykjavíkur. Á. Birna ́s work can be seen within mediums such as video, sculpture and installations for various settings and platforms.

Artist website: http://bbbirna.info/

Contact: birnulingur@gmail.com

Instagram: @b__i__r__n__a

Link to Instagram Filter: https://www.instagram.com/ar/1218807015320699/

The curators:

Megan Auður (b. Reykjavík, Iceland, 1994) is an interdisciplinary art worker and community organizer currently based in Iceland. Her works explore pervasive myths of neutrality, through creating frameworks for dialog and support. Megan holds a BA in Fine Arts from HKU University of the Arts Utrecht (2020) and is currently obtaining a MA in Fine Arts from LHÍ, Iceland University of the Arts. In her practice she has co-initiated various long-term collaborations – such as the initiative Tools for the Times (2019- ongoing), and the advocacy group AIVAG, Artists in Iceland Visa Action Group (2021-ongoing). Megan Auður has previously worked with The Living Art Museum, Basis Voor Actuele Kunst, Kunsthalle Wien, and the Impakt festival. She is currently a guest lecturer at HKU University of the Arts Utrecht. www.meganaudur.art

Neele Marie Denker (b. 1993, Germany) is a spatial strategist, independent curator, and exhibition designer focusing on collective projects in physical and digital space. As coordinator of collectives and initiatives, she works on connecting and network building with artists and designers. Her tools are performative and collaborative, formats that range from exhibitions and workshops to interventions, installations, and scenography. Neele holds a BFA in Scenography/Interior Design. She is a Master’s Student in the Department for Spatial Strategies at the Muthesius Academy in Kiel, Germany. Currently she studies abroad at the Iceland University of the Arts in the Curatorial Practice MA. www.neeledenker.de

Katrín Helga Guðmundsdóttir (b.1997) is a 3rd year student at Háskóli Íslands with a major in art history and theory and a minor in media studies. This Happy Hour exhibition is her first experience of curating.

Mirra Elísabet Valdísardóttir (b. Reykjavík, Iceland 1988) is an Art History and Theory student at the University of Iceland. She is currently working at the Reykjavík Art Museum group specialising in visitor information. She has previously interned at I8 Gallery and Studio Ólafur Eliasson as an exhibition docent and digital archive curator. Her passion lies in creative exhibition writing and collective curatorial practice.


This show was made possible with support from Lemmy bar and 3dverk.is

The interview is part of a collaboration between Artzine and a new MA in Curatorial Practice at the Iceland University of the Arts.

Viðtalið er hluti af samstarfsverkefni Artzine og nýrrar meistaranámsleiðar í sýningagerð við myndlistardeild Listaháskóla Íslands á vorönn 2021.

Út frá einu og yfir í annað

Út frá einu og yfir í annað

Út frá einu og yfir í annað

Ásgerður Arnardóttir

Sýningarstjórar/ Curators: Klara Malin Þorsteinsdóttir, Lilja María Tómasdóttir, Thora Karlsdóttir

English below:

Ásgerður veltir fyrir sér meintu mikilvægi þess að flokka listaverk niður eftir miðlum. Það sem einkennir sköpunarferli hennar er leikur með sjónarhorn í gegnum endurtekningaraðferðina og sýningin einkennist þannig af ferðalagi skúlptúra gegnum heima, mismunandi miðla og tíma. Það mætti segja að verkin séu millibilsástand þess óhlutbundna og þess hlutbundna. Verður viðfangsefnið sem kannski var óhlutbundið í byrjun að hlutbundnu um leið og það er meðhöndlað oftar en einu sinni? Er það endurtekningin sem skapar hið hlutbundna? Og er yfir höfuð hægt að telja eitthvað sem óhlutbundið?

Verkin eru partur af stærri sýningu Ásgerðar, Út frá einu og yfir í annað, sem haldin var í Listasal Mosfellsbæjar í júní árið 2020. Á þeirri sýningunni tekur Ásgerður fyrir þrjá skúlptúra sem hún síðan varpar fram í mismunandi útfærslum og reynir þannig í hvert sinn að skapa nýja upplifun. Hún speglar þá fram og aftur í ólíkum miðlum til þess að fá enn dýpri tilfinningu fyrir þeim skúlptúr sem hún vinnur með hverju sinni. Með hverri útfærslu virðist eitthvað nýtt koma fram og ákveðnu einkenni gefið meiri gaum en fyrr.

Um listamanninn:

Ásgerður Arnardóttir (f. 1994) myndlistarmaður er með aðsetur í Reykjavík og Los Angeles. Ásgerður útskrifaðist með Bachelor gráðu í myndlist frá Listaháskóla Íslands árið 2018 og stundar um þessar mundir meistaranám í myndlist í California Institute of the Arts. Verk hennar hafa meðal annars verið sýnd í Listasal Mosfellsbæjar, Núllinu Gallery, Plan–B Art Festival og Kaffi Laugalæk.

Sýning þessi hlaut stuðning frá Skuggabaldur bar


Nokkrar myndir frá sýningunni / Images from the exhibition

Sýningarstjórarnir/The curators: Lilja María Hönnudóttir, Þóra Love, Klara Malín Þorsteinsdóttir


Ásgerður contemplates the alleged importance of categorizing works of art by their mediums. What characterizes her creative process is a play with perspective through the method of repetition and the exhibition is thus characterized by the journey of sculptures through the worlds, different mediums and time. It could be said that the works are the intermediate state of the abstract and the objective. Will the subject that may have been abstract in the beginning become objective as soon as it is dealt with more than once? Is it repetition that creates the objective? And can anything be considered abstract?

The works are part of Ásgerður’s larger exihibition, From one thing to another, which was held in Listasalur Mosfellsbæjar in June 2020. In that exhibition, Ásgerður takes on three sculptures which she then projects in different implementations, each time trying to create a new experience. She reflects them back and forth in different mediums to get an even deeper feeling for the sculptures she works with each time. With each execution, something new seems to emerge and certain characteristics are given more attention to than before.

About the artist:

Ásgerður Arnardóttir (b. 1994) is a visual artist based in Reykjavík and Los Angeles. Ásgerður graduated with a Bachelor’s degree in fine art from the Iceland University of the Arts in 2018 and is currently pursuing a master’s degree in fine art at the California Institute of the Arts. Her works have for example been exhibited at Listasalur Mosfellsbæjar, Núllið Gallery, Plan–B Art Festival and Kaffi Laugalækur.

Artist website: http://asgerdurarnar.com
Contact: asgerdurarnar@gmail.com
Instagram: @asgerdurarnar

Curators: 

Thora Love is a Visual Artist/Curator who is currently in the Masters program of Fine Arts in the University of Fine Arts in Iceland. Thora is also CEO of Artak.ehf, founder of Gallery Artak105 in Reykjavík and Residency Artak350 in Grundarfjördur, hosting visual Artists from around the world.

Lilja María Hönnudóttir is currently studying Art History in the University of Iceland. Before that she gained a Fine Arts degree from Fjölbrautaskólinn í Garðabær and attended the Fine Arts course in Krabbesholm.

Klara Malín Þorsteinsdóttir is currently pursuing a BA degree from the University of Iceland with a major in Art Theory and History and a minor in Philosophy from the University of Iceland.


This show was made possible with support from Skuggabaldur bar

The interview is part of a collaboration between Artzine and a new MA in Curatorial Practice at the Iceland University of the Arts.

Viðtalið er hluti af samstarfsverkefni Artzine og nýrrar meistaranámsleiðar í sýningagerð við myndlistardeild Listaháskóla Íslands á vorönn 2021.

The ants

The ants

The ants

Vitalii Shupliak

Sýningarstjórar/ Curators: Weronika Balcerak, Freyja Hafþórsdóttir

English below:

Vitalii Shupliak, kynnir ný verk byggð á sjálfsmynd og sýndarveruleika, með tilliti til þess hvernig stafræn væðing er að búa til nýjar leiðir til að byggja upp sjálfsmynd á vettvangi þar sem áþreifanleg fjarlægð er smækkuð og henni miðlað. Stafrænar og áþreifanlegar væðingar eru viðfangsefni vídeóverks hans, The ants. Myndavél súmar frá hóp af maurum, og sýnir áhorfandanum að sumir mauranna eru í myndbandi sem spilast á snjallsíma sem liggur á jörðinni, meðan hluti mauranna er raunverulegur og þeir ganga ofan á símanum.

Listamaðurinn:

Віталій Шупляк (f. 1993, Úkraínu) er listamaður og gjörningalistamaður, búsettur í Berlín. Hann vinnur mest með innsetningar og gjörninga. Frá árunum 2013-14 var Vitalii meðlimur listahópsins „Carrousel“. Árið 2014 var galleríið „Pi“ sett á fót að hans frumkvæði og hann hefur verið að þróa Kruta Art Residency frá árinu 2019.

Sýningarstjórar:

Weronika Balcerak (f. 1996) Búsett í Reykjavík, er myndlistarkona frá Póllandi sem vinnur með textíl, vídeóverk og prent. Verk hennar endurspegla deilurnar sem eru inngrónar í menningu heimalands hennar. Weronika stundar BA nám í myndlist við Listaháskóla Íslands.

Freyja Hafþórsdóttir (f. 2000) stundar BA nám í listfræði við Háskóla Íslands. Þetta er hennar fyrsta reynsla af sýningargerð.

Sýning þessi hlaut stuðning frá Lemmy bar.

Sýningarstjórarnir  / The curators: Freyja Hafþórsdóttir & Weronica Balcerak
Installation View

Vitalii Shupliak, presents new works based on identity and virtuality, considering the way digitalisation is enacting new ways of construction of the identity in a realm where physical distance is mediated and reduced. The digital and the physical realms are subject of his video work The ants a camera zooms out of a crowd of ants, revealing to the viewer that some of the ants are actually in a video played on a smartphone placed on the ground, while other ants are real and are actually walking on the phone.

The artist:

Віталій Шупляк (1993, Ukraine) is an artist and performer, based in Berlin. He mainly works with video, installation and performance. In 2013-14 Vitalii was a member of the group „Carrousel“. In 2014 he initiated „Pi“ Gallery and has been developing Kruta Art Residency since 2019.

Curators:

Weronika Balcerak (b. 1996) based in Reykjavik is a visual artist from Poland working with textile, video and prints. Her work reflects on the controversies embedded within the culture of her place of origin. Weronika studies in the BA program at the Iceland University of the Arts.

Freyja Hafþórsdóttir (b. 2000) studies in the BA program in art theory/ art history at The University of Iceland. This is her first experience with art curation.


This show was made possible with support from Lemmy bar

The interview is part of a collaboration between Artzine and a new MA in Curatorial Practice at the Iceland University of the Arts.

Viðtalið er hluti af samstarfsverkefni Artzine og nýrrar meistaranámsleiðar í sýningagerð við myndlistardeild Listaháskóla Íslands á vorönn 2021.

Töfrarnir í myndlistinni – A Bra Ka Da Bra í Listasafni Reykjavíkur

Töfrarnir í myndlistinni – A Bra Ka Da Bra í Listasafni Reykjavíkur

Töfrarnir í myndlistinni – A Bra Ka Da Bra í Listasafni Reykjavíkur

Sýningin A BraKaDaBra fer fram þessa dagana í Listasafni Reykjavíkur. Listaverk sýningarinnar eru öll í safneign Listasafns Reykjavíkur og á sýningunni eru ýmis verk frá síðustu árum. Sýningin er í þremur sölum, A, B og C og þess ber að geta að nýr fræðsluvefur á heimasíðu listasafnsins tengist sýningunni.

Abrakadabra er fyrir margra hluta sakir ansi merkileg sýning. Um leið og gengið er inn í sal A er líkt og einhver óútskýranlegur töfraheimur taki við manni. Það er einhver kraftur, einhver andi í salnum og ekki er óviðeigandi að fyrsta verk á vinstri hönd sé verk um svefn og drauma, eða öllu heldur draumalandslag. Listamanninum Fritz Hendrick IV tekst vel til að koma svefni á framfæri myndrænt. Virkilega fallegar myndir sem lýsa svefni vel og fær Fritz mörg prik í kladdann fyrir þessa hugmynd.

Fritz dregur upp línurit byggt á upplýsingum úr smáforriti sem mælir gæði svefnsins í gegnum snjallsíma. Málverkin eru síðan innblásin af grafinu sem hver nætursvefn skilar, svo úr verður einhvers konar draumalandslag. Þess ber að geta að Fritz á annað verk í salnum, stór kirkjuklukka sem hangir í loftinu. Það er eitthvað einnig draumkennt við hana, eins og hún eigi ekki heima þarna, en samt sem áður, vegna áðurnefnds andrúmslofts, þá á þetta verk svo vel við.

Ef gengið er áfram má sjá verk eftir Ólaf S. Gíslason sem saumað er úr fötum Steingríms J Sigfússonar, fjármálaráðherra og heitir Þjóðarsál. Skemmtileg hugmynd og ef rýnt er í nafnið og athygli veitt að því að fyrrum fjármálaráðherra hafi klæðst þessum fatnaði á álagstímum þá má finna mikla dýpt og mikla tengingu. Að mínu mati lætur þetta verk mann ekki ósnortinn, annað en mætti halda við fyrstu sýn.

Það sem nær athygli manns, ef ekki strax, þá ansi fljótlega, er verk eftir Hrafnhildi Arnardóttur eða Shoplifter eins og hún er oft betur þekkt sem. Litríkur gervihárhellir blasir við, með skærri ljóskúlu í miðjunni. Það er nánast óþarfi að fara mörgum orðum um verk Hrafnhildar en þau hafa vakið óskipta athygli og ekki af ástæðalausu. En mér finnst mikilvægt að minnast á þetta verk, það er einna líkast því að maður sé að fara til spákonu í Múmínlandi. Allt svo leyndardómsfullt, svo mjúkt og þegar maður stígur inn í „hellinn“ þá er svo gott að vera þar. Maður vill ekki fara neitt, þetta er öruggur staður þar sem ekkert vont getur gerst. Og þetta verk eykur á ævintýrablæ sýningarinnar, gerir draumsýna skýrari og meira spennandi.

Fyrir miðjum salnum er áhugavert verk eftir Katrínu Sigurðardóttur. Katrín býður áhorfendum að stíga upp á hvítan kassa. Þá er áhorfandinn í raun orðinn þáttakandi í verkinu, orðinn að eins konar skúlptúr eða styttu ofan á stöpli. Í kassanum er svo gat og áhorfandinn þarf að stinga hausnum í gatið til þess að sjá upp undir loftið. Þar leynist ævintýralandslag með eyjum og fjöllum í allar áttir. Þessi athöfn að fara á hvolf og horfa inn í bjartan kassann, er ákveðin upplifun.

Blóðið streymir í höfuðið og eykur það á áhrifin sem verða við að sjá fallegan heim opnast, sem er samt sem áður á hvolfi. Eitthvað er svo rétt, eitthvað svo rangt, eins og í draumi. Sjón er sögu ríkari. Gegnt þessum áhugaverða kassa eru verk eftir Hildigunni Birgisdóttur. Enn á ný tekst henni að ná athygli manns með því að setja hversdagslega hluti í sviðsljósið með skemmtilegri framsetningu. Stundum eru eins og hlutirnir sem hún notar til að setja upp verkin vekji meiri athygli hjá manni, líkt og krókurinn sem sítrónumiðinn hangir á í einu verki hennar hér á þessari sýningu.

Einfaldi hversdagsleikurinn gerir galdurinn hér á þessari galdrasýningu. Áfram er gengið og ekki er hægt að sleppa því að staldra við verkin hennar Auðar Lóu. Hún sækir innblástur í skrautstyttur sem voru vinsælar í gamla daga í Bretlandi. Þær sýndu ýmislegt sem fólki fannst fallegt, skemmtilegt eða virðingarvert. Hér leitar Auður að fyrirmyndum á internetinu og staldrar við það sem vekur áhuga hennar. Hún býr síðan til styttur eftir myndum á skjánum en í stað postulíns notar hún pappamassa. Þessi verk hennar er maður farinn að sjá meira og meira, bæði í hinum veraldlega heimi sem og á samfélagsmiðlum og vekja þau ávalt fram bros og athygli.

Nú rek ég augun í verk, sem í sannleika sagt ég tók hreinlega ekki eftir við fyrstu skoðun. Dæmi hver sá sem vill þessi orð, en það er ekki eins og verkið „Aha kassinn“ eftir Magnús Helgason lýsi upp salinn. Síður en svo, því hér er á ferðinni brúnn pappakassi sem hangir á einum vegg salarins. Kassinn sem hangir á veggnum er eins og hver annar pappakassi, en ef maður fylgist aðeins með honum kemur maður auga á vír sem hreyfist af sjálfu sér. Heiti verkefnisins vísar til uppgötvunar. Þegar ég uppgötvaði verkið, uppgötvaði ég margt annað. Töfra litlu hlutanna, einfaldleikans. Hugmyndin er frábær, ég gæti horft á vírinn í verkinu heilu dagana og segir það meira um verkið en sjálfan mig, held ég.

Eftir að gengið er inn í sal A vekja ákveðin hljóð mikla athygli. Um er að ræða annars vegar flaut frá manneskju og hinsvegar skerandi píp. Hér er á ferðinni verk eftir Loga Leó Gunnarsson. Verk Loga er gert úr lyklakippum sem pípa þegar maður flautar. Logi hengir þær á vegg og rétt hjá er sjónvarp og á skjánum flautar hann af og til og lætur lyklakippurnar pípa. Snilldar hugmynd og frábær framkvæmd sem laðar mann að verkinu og leyfir manni ekki auðveldlega að yfirgefa það.

Þegar komið er upp í B sal vekja athygli mína verk eftir Önnu Líndal. Verkið er ljósmynd af leysisskanna í Grímsvötnum sem notaður er til þess að fylgjast með hreyfingum í ísnum á þessu síbreytilega svæði. Anna notar listsköpun til þess að fylgjast með því hvernig vísindamenn skoða, mæla og skrásetja náttúruna. Er horft er á ljósmyndina fær maður óneitanlega á tilfinninguna að skanninn sé vondi kallinn, áminning um fótspor mannkynsins, hið vélræna. En hið rétta er að hann er alveg saklaus í þessu ferli, skanninn er í raun og veru bara eftirlitstæki og minnir á vánna sem sækir að okkur. Hann er því bráðnauðsynlegur og afskaplega saklaus, næstum því krúttlegur, það er því ákveðin mótsögn þarna og annað en virðist við fyrstu sýn.

Fyrir miðjum salnum er verkið Ruggustóll eftir Baldur Geir Bragason en ruggustóll Baldurs er búinn til úr sama efniviði og málverk, máluðum striga og rammaefni. Hann er í raun þrívítt málverk komið út á mitt gólf. En ruggustóllinn er fastur í kyrrstöðu, hann getur ekki ruggað fram og tilbaka. Maður vill óneitanlega setjast í stólinn og rugga sér frameftir degi. En það má því miður ekki, sem gerir verkið sennilega enn meira spennandi, þessi mikla löngun og aðdáun.

Við útganginn á salnum má sjá verk eftir Kristján Steingrím Jónsson. Kristján Steingrímur spáir í það hvernig við tengjumst hinum ýmsu stöðum. Hann skoðar umhverfið og aðstæður en tekur síðan með sér mold eða sand frá staðnum og notar í listaverk. Hér hefur hann tekið jarðefni frá eldfjallinu fræga, Heklu, og búið til málverk. Hann málar ekki mynd af fjallinu heldur málar litafleti með jarðefninu beint á strigann. Þessi aðferð er afar athyglisverð að mínu mati. Maður horfir á þau og hugsar með sér hvað maður sé að horfa á, landslag eða abstrakt? Hughrifin eru mikil og maður gleymir sér í eigin heimi og heimi listamannsins.

Í sal C og tekur við kímnigáfa og almenn skemmtilegheit. Til að mynda myndbandsverk Hreins Friðfinnsonar, þar sem má sjá listamanninn Kristin E. Hrafnsson hoppa á trampolíni. Það er eitthvað heillandi við að horfa á miðaldra mann hoppa og skoppa á trampólíni líkt og barn og minnir mann á að hætta aldrei að leika sér og lifa í núinu.

Er lengra inn í salinn er komið má sjá verk eftir Karin Sander sem ber nafnið Póstlagt málverk. Um er að ræða kringlótt málverk sem ferðaðist frá vinnustofu þýsku listakonunnar á sínum tíma sem glænýr, hvítur, hreinn strigi strekktur á blindramma. Hún sendi það með pósti þangað sem það var sýnt án þess að pakka því inn og á leiðinni söfnuðust alls konar óhreinindi á það, límmiðar og merkingar. Nú hefur það farið fram og tilbaka á milli nokkurra staða og verkið varð til á leiðinni á tilviljunarkenndan máta.

Að lokum ber að nefna verk eftir Leif Ými Eyjólfsson sem vakið hafa verðskuldaða athygli og kátínu. Verk Leifs Ýmis byggist á safni orða, texta og setningarbrota sem hann hefur haldið til haga síðustu ár. Hann hefur sérstakt dálæti á því sem kemur dags daglega fyrir í samskiptum á milli fólks eða því sem maður hugsar með sjálfum sér án þess að því fylgi sérstök merking. Það hljóta allir að geta tengt við þessi verk og stóð ég sjálfan mig að því að hlæja upphátt oftar en einu sinni, þrátt fyrir að vera ekki að sjá þau í fyrsta sinn, langt því frá. Og í því felst galdurinn held ég.

Aron Ingi Guðmundsson.


Ljósmyndir: Julie Sjöfn Gasiglia

UA-76827897-1

Pin It on Pinterest