A Triangle Dreaming of a Triangle – an Interview with Ignacio Uriarte

A Triangle Dreaming of a Triangle – an Interview with Ignacio Uriarte

A Triangle Dreaming of a Triangle – an Interview with Ignacio Uriarte

In Ignacio Uriarte’s exhibition, Divisions and Reflections, now on view at i8 gallery until August 4th, the black and white drawings create a suite of connective material, like the tissues of the same organic world of shapes. Uriarte is known for his background in business administration which he has carried into his artistic career by using the same tools of the trade – those belonging to the office. However, in this office space, the traditional ways of looking at the use of objects are given a new formula that explodes the mundane aspect of the work to touch on the body-machine relationship where tools are extensions of bodily functions still restricted yet extended. In an interview, the artist spoke about the way narrative is written into signs and symbols in a way in which the signs and symbols can be nostalgic and even dream of themselves.

Erin: Your background in business administration has really been the focus of a lot of the writing I have read about your work. I watched one of your earlier works in which an actor performed the sounds of a typewriter. It really gave these tools an embodied aspect, like a Cronenberg effect. It seems like a similar effect goes into your drawings by making a caricature of the body as a tool.

Ignacio: The typewriter is a writing instrument but it is almost played like a keyboard with the sounds of a percussion instrument. It used to be the soundtrack of the office and was used in movies when you wanted to announce that someone is entering the pressroom or the office. The typewriter just belongs there, but it’s a bit of a pity because the typewriter really inherits that world wherever it goes. I wanted to do homage to the sound qualities of the typewriter without showing a typewriter.

I recorded in a technology museum where they have thousands of typewriters and every couple of years they have a different model, electrical ones or ones with digital memories with each typewriter having a different sound. The actor is basically listening to the original sounds and recreating them with his mouth. The History of the Typewriter Recited by Michael Winslow (2009) is the name of the piece. The work had so many reactions with people from the art world reacting in a certain way, typewriter fetishists reacting in a certain way, and beatboxers reacting in another way. It was so funny to have all these reactions.

Erin: That’s the magic of how a simple thing put into a new context can have a different meaning for so many people. Off the top of my head, Naked Lunch is my first typewriter association.

Ignacio: Yes, a typewriter turned into a living being. I think a lot about Cronenberg [David Cronenberg, the director of the film Naked Lunch based on the novel by William S. Burroughs] in my work in general and the interactions between man and machine. Often, with him, it’s the physical connection of man to a machine.

Erin: There is a really strong connection when you think of office work and this constraint put on the body, as in the typewriter; the act is so physical.

Ignacio: I find with the typewriter that there is another aspect of the way we become digital. For the people who grew up with pre-digital technology, the typewriter has given us quite a lot of help. You have the idea of the function of a paper where you can copy things and take them out again. These physical things were taken from the computer screen.

Throughout the filming, I came up with these very constructed drawings that often take a letter or a sign like in concrete poetry where they take a word or a concept that is a visual image but is also a visual result. So I started moving in that direction of taking a sign and seeing what sign is makes in space. Now, I do a lot of drawings in that manner. Sometimes it becomes way more organic than you would expect from an instrument. I make curvy lines by slowly rotating the paper and it gives you images you wouldn’t expect from a typewriter.

Erin: It really brings together the notions of art and poetry and art and writing. I was thinking a lot of the Oulipo (Ouvroir de littérature potentielle, or workshop of potential literature) movement in the 1960s in France, a group of writers who put these constraints in their writing to make it sort of mechanical, similar to how you work within the constraint of using office supplies. These writers would create a boundary for themselves from which to write so that the whole meaning of what was within these boundaries could be expanded: writing poems using only one vowel, for example.

Ignacio: For me, the use of office material was a way to stay rooted in reality. I tend to go for these images that are rather universal, minimal, or abstract. When you restrict yourself to certain tools, as well as methods, it is not the typical gestural painting of beauty out of intuition, but more about someone adjusting and obeying an everyday life situation.

Erin: It seems that this exhibition is more of an organic geometric world with these kinds of shapes, much more so than your previous works.

Ignacio: It is very new for me to move into the shape to begin with. This is the second show in which I’m influenced by geometry. You can see the influence of these Swiss designers, like Max Bill. First of all, it is a very reduced language; Bauhaus didn’t invent it. The Catholic Church began it. We’ve been doing this for a long time – when you want to find a universal symbol you tend to reduce it. I remember being taught in a Montessori Kindergarten in which kids are taught to read with symbols, so the verb is a red circle, as it is a movement that’s jumping around, and the article is a triangle, as it is set in place. In a way, I’m using what the Bauhaus educational system used. It’s appealing because I’m still bringing the empty container in which everyone can bring his or her own whatever-is-in-their-mind. It is a very playful way to explain the world and there is some optimism. I think the show even looks a little bit nostalgic of the 1960s.

This one, in particular, Ten Documents (2018), with the op-art effect may remind you of when people were using drugs in the 1960s, like the doors of perception. The work is actually about the size of the DIN system. In Europe, the sizes are designed by German engineers in which DA 0 is exactly one square meter and if you divide it by half, which is half the space, then it is DA 1, DA 2, DA 3, and so on and if you turn it around it is exactly the same orientation. There is a lot of method involved. It was invented for the First World War and for a really big war you had a lot of office administration. So for this square, if you calculate it, you can easily think that if you need this many pieces of paper, you know you will need this many pieces. Many things were invented for war purposes that had a very positive use in society and they usually put a lot of research into it. The thing is, you don’t think of war as being in the office. So, although the work has this op-art effect depending on the perspective, I call it Ten Documents to bring it back to reality.

And with this one, Eight Circles Forming a Square (2018), it is rectangular and I tried to make a square with eight circles by playing with halves. The end result is these overlays, typical things you use to explore shapes.

The whole show was made with the same pen. There is something about transparency and overlap in Four Rotating Squares (2018), the way the more you overlap the darker you get. There is a kind of summing up of surfaces in the way that this is a circle trying to become a square and this is four squares becoming a circle. It is a very simple gesture in which you have these shapes and then you have this effect. It is so simple and universal, this shape; it is like a sun freeing the shape of the sun. There is always a bit of transformation happening – a triangle dreaming of a triangle.

Erin: Creating triangles with triangles sounds like a format for concrete poetry. It almost seems like a formula in which you can only use the thing you are creating to create the thing you are creating, almost like a mise en abyme event.

Ignacio: This triangle also relates to the square. It’s very constructed. That’s why, to me, the exhibition space is a choreographed space. They are part of the same fabric – a suite of works that talk to each other.

Erin: Has anyone commented on the overt hairiness of these strokes?

Ignacio: In other pieces, people say they look like sweaters. One idea with the strokes is their relation to chance more than to scribbling. It has this very chaotic, organic, physical, almost biological feel to them. The making of these strokes is so anthropomorphic, as well. The repetition and the natural movement reflect the size and radius of your wrist. This work is called Chiasmus (2018), like the narrative structure used in literature. It could be representative of this narrative structure in which the second part is mirrored against the first part but with a role reversal.

In these works (Two Quarters, Four Eights, and Eight Sixteenths (2018)) you can see this Cronenbergian worm that is being divided. The space each shape needs is compacted. Because I left the same procedure for each one, the paper is what gives it shape, but it is almost like the space has to give it shape. I am not trying to distract from it. You’re getting into the consequences of a system that works very well on the viewer and the reader and then suddenly your personal story becomes extremely universal of that consequence. The question in any art form is: What do you want? Do you want an artwork or do you want to live in an artwork? Do you want to distract or, through it, understand reality better or do you want to come to a realisation of something?

Erin: With these questions in mind we thank Ignacio.

Erin Honeycut

Photo credit: Featured image by Marcel Schwickerath. Images of works: Vigfús Birgisson.

Ástríðufull postulínsverk og óþægilegar staðreyndir

Ástríðufull postulínsverk og óþægilegar staðreyndir

Ástríðufull postulínsverk og óþægilegar staðreyndir

Hildigunnur Birgisdóttir opnaði nýverið sýninguna a) b) c) d) e) & f) í sýningarsal i8. Sýningin er fyrsta einkasýning hennar í galleríinu en hún gékk nýverið til liðs við þá listamenn sem i8 sýnir. Á sýningunni má sjá risastórt persónulegt verk, Óþægilegar staðreyndir, sem nær yfir stóran hluta rýmisins. Þetta er veggfóður sem býr yfir tveimur vandræðanlegum leyndamálum Hildigunnar en þau eru dulkóðuð í gömlu stafrófi frá árinu 1894. Að auki eru á sýningunni smágerð ástríðufull postúlínsverk, pappírsverk, litlir bronsskúlptúrar ásamt vídeóverki sem skoðar tilgang eða tilgangsleysi stöðugrar upplýsingasöfnunar mannkynsins. artzine skrapp í i8 rétt fyrir opnun og spurði Hildigunni út í sýninguna, listina og kerfisáráttuna.

Hildigunnur, hvað getur þú sagt mér um þína fyrstu sýningu í i8 og titil hennar: a) b) c) d) e) & f)?

Eins og oft áður er ég að vinna með kerfi og kerfisleysur og hvernig maðurinn er fastur í þeirri hugsun. Ég á í ástar- og hatursambandi við kerfi og mér finnst þau heillandi. Mér finnst gaman þegar kerfi eru berskjölduð og þegar það kemst upp um þau eða að þau ganga ekki upp og oft finnst mér það vera raunin. Umhverfið í kringum okkur er mjög sjálfhverft, þ.e. að við komumst ekki út úr þessu skynjanakerfi sem við sjálf erum, augu okkar, heilinn okkar, líkaminn okkar, maðurinn sem slíkur. Með verkum mínum er ég að reyna að toga mig í aðra átt og sjá eitthvað frá örlitlu öðru sjónarhorni en mér er ætlað. Sum kerfi eru náttúruleg kerfi, önnur eru eitthvað sem við búum til, samfélagsleg kerfi og eitthvað slíkt. Við getum alveg dregið tilvist þeirra í efa. Það er það sem liggur að baki eiginlega öllum verkunum hér á sýningunni. Birtingarmyndir verkanna á sýningunni eru ólíkar. Hér eru myndbandsverk, verk steypt í brons, postulínsverk, prentverk og einhverskonar hendingar eða lágmyndir. Titill sýningarinnar dregur nafn sitt af einni tegund verka á sýningunni. Það eru sex tegundir verka, sex viðfangsefni eða hráefni og ein tegundin, verkið c) heitir Flokkar a)-f) og þaðan kemur titillinn.

Í texta Tess Denman-Cleaver sem fylgir sýningunni er vísað í þessi hráefni sem þú notast við í sýningunni. Hvað meinar þú með hráefnum?

Textinn í sýningarskránni er eftir heimspekinginn Tess Denman-Cleaver og er unninn upp úr samtali sem hún átti við mig í tengslum við sýninguna. Textinn er í raun hennar verk og hluti af sýningunni. Varðandi hráefnin þá eru þau sex talsins og þau þurfa ekki að vera fleiri. Það voru þessir ákveðnu flokkar sem þurfti á þessa sýningu. Þetta er alltaf spurning um hvenær er sýning orðin sýning? Hvenær er verkinu lokið? Það er óþarfi að bæta við fleiri hráefnum ef uppskriftin er góð!

Þú hefur ekki bundið þið við einn listmiðil í gegnum tíðina heldur verið óhrædd við að prófa alls kyns miðla. Hvað veldur?

Ég er frekar nýjungagjörn og mér finnst gaman að finna upp leiðir. Ég fer ekkert endilega í mikla rannsóknarvinnu heldur fæ ég frekar yfirborðslega tilfinningu fyrir miðlinum og prufa mig áfram. Þegar ég geri grafík þá geri ég yfirleitt hallærislega grafík og ekki endilega til að fjöldaframleiða, þó grafíkverk hafi upphaflega verið hugsuð til fjöldaframleiðslu. Mér finnst þessi barnslega nálgun áhugaverð aðferð og þess vegna geri ég oft skrítnari hluti fyrir vikið. Svo get ég fengið leið á einhverri aðferð og þá geri ég það ekki aftur. Þegar ég er að reyna að bera kennsl á kerfi og kerfisleysur eða uppbrot á kerfinu og þegar hugmyndin sprettur fram, þá tekur hún stjórnina og tekur á sig mynd. Það er til dæmis eitt verk hérna sem varð að vera steypt í postulín og það var engin önnur leið!

Þú varst að tala um grafík áðan og hér í sýningarrýminu sjáum við heilmikila grafík, veggfóður upp um alla veggi. Er þetta kerfi?

Þetta er stafróf sem fundið var upp fyrir afmarkaðan hóp árið 1894. Ég gaf því þessa listfræðilegu liti, grunnlitina ásamt grænum. Ef maður hefur lykilinn að stafrófinu þá getur veggfóðrið ljóstrað upp vandræðalegum leyndarmálum um mig. Það eru tvö leyndamál. Þau eru á ensku og þau eru staðbundin, því þau gerðust í þessu rými. Ég er gamall starfsmaður i8 og ég hef séð hverja einustu sýningu sem hefur verið sett upp í þessu rými. Mig langaði að gera verk byggt á því og sem væri persónulega staðbundið þessu rými. Það er ekki nauðsynlegt að aðrir átti sig á leyndamálunum en þetta var mikilvægt fyrir mig.

Þú ert síspyrjandi í þinni listsköpun. Er það forvitnin sem drífur þig áfram?

Já, algjörlega!

Færðu einhvern tímann svar?

Stundum! Fyrir mig er það mikilvægt að róta upp þessum spurningum, vera forvitinn, rýna, pota og spyrja. Það víkkar sjóndeildarhringinn, þá verð ég fróðari. Svörin eru ekki endilega áþreifanleg. Svörin koma til mín sem meiri vitneskja og víðsýni. Þegar þú sérð eitthvað sem þú hefur aldrei séð áður, það er svar útaf fyrir sig.

Af hverju svona litlir hlutir og smágerð verk?

Mér finnst litlir hlutir oft virkja stærri svæði. Ég hef alltaf unnið með litla hluti og ég heillast af smáhlutum. Mér finnst ofsalega fallegt að vera með stóran tóman vegg og svo er ein rauð doppa, ég fell í stafi! Ef mikil natni og hugsun er lögð í þessa eina rauðu doppu, þá getur hún haft jafn mikið vægi og heilt veggfóður. Á tímabili voru verkin farin að stækka en síðan minnkuðu þau aftur því ég þurfti að geta flutt verkin með mér án mikilla vandræða. Verkin eru jafn stór og hugmyndin kallar á. Bronshillurnar eru litlar af því að hillur eru það að öllu jöfnu ekki. Hillur eru venjulegar stórar og stöndugar og eiga að þjóna sínu hlutverki sem bókahillur eða annað. Þessar hillur eru litlar, úr góðum málmi og einstakar.

Hvað viltu segja við fólk sem finnst samtímalist flókin og gefur sér ekki tíma í að rýna og spyrja?

Fólk heldur oft að það megi ekki halda það sem þeim finnst í upphafi. Þú kemur bara á sýningu eins og þú ert klæddur og eins og þín reynsla segir til um og það er þín leið til að skoða sýningu. Það er ekki til nein önnur leið en sú. Ef það er eitthvað sem kveikir í manni þá leitar maður frekari svara eða upplýsinga. Það er engin ein leið til að skoða sýningu.

Nú hefur þú fengist mikið við kennslu m.a við Listaháskólann og Myndlistarskólann í Reykjavík. Hefur kennslan mikil áhrif á þig sem listamann, er kennslan þér mikill innblástur?

Magnús Pálsson sagði að sjálfsögðu að kennslan væri klikkaðasta listgreinin. Að einhverju leyti finnst mér það líka. Ég hef kennt síðan ég var tvítug og ég hef þróast mikið sem kennari ásamt því að þróast sem manneskja og sem listamaður. Mér finnst æðislegt að kenna og mér finnst ég alltaf verða betri og betri kennari. Ég vona að það sé rétt! Ég er ekki kennaramenntuð og það hafa margir hjálpað mér í kennslunni, samkennarar og vinir. Það eru nokkrar leiðir til að læra og ein leið er að prófa sig áfram og læra af mistökunum. Í seinni tíð er ég er alltaf að kenna minna og minna, það er að segja því meira sem ég sleppi kennslunni og mæti fólki eins og ég er og mæti nemendum þar sem þeir eru því meira fæ ég út úr kennslunni og vonandi nemendurnir líka. Ég er alltaf að sjá það betur og betur hvað kennslan skiptir mig miklu máli.

Í blöðung sem fylgir sýningunni segir: „Verk Hildigunnar afhjúpa annmarka, sérvisku og fjarstæðukennd atriði sem finna má í sköruninni á milli hugsjónar og mannlegra skilningskerfa. Slíkur ágangur kemur sér ekki bara vel, heldur liggur hann til grundvallar verkum Hildigunnar, og gerir áhorfandann óvænt að miðju alheimsins.“ 

Hvernig gerir þessi ágangur áhorfandann óvænt að miðju alheimsins?

Við erum föst í þessum líkama og við erum búin að búa til öll þessi kerfi og þau þjóna okkur á hinn og þennan háttinn. Allt þetta finnst mér áhugavert og mér finnst ég öðlast meiri visku og meiri skilning á því hvað lífið er með því að skoða og grandskoða hvernig við vinnum úr þessum skynjunargögnum sem eru allt í kringum okkur. Það sem mér finnst svo skemmtilegt við myndlist, það er að víkka sjóndeildarhringinn og bjóða fólki upp á annað sjónarhorn eða nýja upplifun. Stundum er það bara eitthvað sáraeinfalt og stundum flóknana. Það að við komum út af sýningu aðeins fróðari heldur en þegar við löbbuðum inn. Það er það sem hefur alltaf heillað mig við myndlist og það er þess vegna sem ég er myndlistarmaður. Áhrifin sem myndlist getur haft eru svo mögnuð. Þetta augnablik þegar ég heillast af verki og það breytir einhverju inni í mér – það breytir því hvernig ég horfi á heiminn. Þannig finnst mér að myndlist ætti að vera. Maðurinn er fastur í sínum eigin heimi og verður óvænt að miðju alheimsins. Það er það sem er svo gaman. Að vera meðvitaður og verða fyrir áhrifum.

 artzine þakkar Hildigunni fyrir spjallið og óskar henni góðs gengis í framtíðinni.

Ástríður Magnúsdóttir

Ljósmyndir: Daníel Magnússon
Upplýsingar um listamanninn: i8.is


Pin It on Pinterest